จากกรณีการค้นพบโบราณวัตถุสำคัญ “กลองมโหระทึก” ฝังอยู่ใต้ดินบริเวณทุ่งนา หมู่ที่ 6 บ้านดอนพลับ ตำบลสมอพลือ อำเภอบ้านลาด จังหวัดเพชรบุรี เมื่อช่วงเช้าของวันที่ 9 กุมภาพันธ์ ที่ผ่านมา สำนักศิลปากรที่ 1 ราชบุรี นำโดย นางนิภา สังคนาคินทร์ ผู้อำนวยการสำนักฯ ได้ร่วมกับมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี นำโดยผู้ช่วยศาสตราจารย์แสนประเสริฐ ปานเนียม ผู้ช่วยอธิการบดีฝ่ายโครงการยุทธศาสตร์พัฒนาท้องถิ่น รองศาสตราจารย์ ดร.กาญจนา บุญส่ง คณบดีคณะครุศาสตร์ พร้อมด้วยคณาจารย์ บุคลากรคณะครุศาสตร์ คณะผู้บริหารองค์การบริหารส่วนตำบลสมอพลือ ผู้นำชุมชน ตลอดจนประชาชนในพื้นที่ ร่วมประกอบพิธีบวงสรวงสิ่งศักดิ์สิทธิ์ก่อนเริ่มดำเนินการขุดสำรวจทางโบราณคดี
ภายหลังพิธี นางสาวกรรณิการ์ เปรมใจ นักโบราณคดีชำนาญการ กลุ่มโบราณคดี กรมศิลปากร เปิดเผยว่า การขุดค้นมีวัตถุประสงค์เพื่อนำชิ้นส่วนของกลองมโหระทึกที่คาดว่ายังคงฝังอยู่ใต้ดินขึ้นมาให้ได้มากที่สุด โดยยึดหลักวิชาการทางโบราณคดีเป็นสำคัญ เบื้องต้นกำหนดขอบเขตการขุดค้นพื้นที่ขนาดประมาณ 2.50 x 2.50 เมตร ลึกประมาณ 1.50 เมตร ซึ่งอาจมีการปรับเปลี่ยนตามสภาพพื้นที่และตำแหน่งที่พบโบราณวัตถุ เพื่อความเหมาะสมในการขุดแต่งและอนุรักษ์หลักฐาน
จากการตรวจสอบเบื้องต้นพบว่า ชิ้นส่วนกลองมโหระทึกที่ขุดค้นได้ คาดว่ามีจำนวนอย่างน้อย 2 ใบ โดยกลองใบที่ 1 มีสภาพค่อนข้างสมบูรณ์ ลวดลายไม่มากนัก ขณะที่กลองใบที่ 2 มีสภาพแตกหักและมีลวดลายประณีตซับซ้อนกว่า ทั้งนี้ ชิ้นส่วนที่พบเพิ่มเติมในวันดังกล่าวมีลวดลายจำนวนมาก จึงสันนิษฐานว่าเป็นส่วนหนึ่งของกลองมโหระทึกใบที่ 2
นางสาวกรรณิการ์ กล่าวเพิ่มเติมว่า การค้นพบกลองมโหระทึกทั้ง 2 ใบในพื้นที่ตำบลสมอพลือ ถือเป็นการค้นพบครั้งแรกในจังหวัดเพชรบุรี และมีความสำคัญอย่างยิ่งทางวิชาการ เนื่องจากเป็นหลักฐานยืนยันว่าพื้นที่แห่งนี้มีร่องรอยวัฒนธรรมและการตั้งถิ่นฐานของมนุษย์มาตั้งแต่ยุคก่อนประวัติศาสตร์ โดยกลองมโหระทึกเป็นวัตถุสำคัญที่ใช้ในพิธีกรรมความเชื่อของชุมชนโบราณ
นอกจากนี้ บริเวณแหล่งขุดค้นยังพบชิ้นส่วนโบราณวัตถุที่มีลักษณะคล้ายเครื่องประดับ เช่น ต่างหูสมัยทวารวดี รวมถึงพบเนินดินและกองอิฐโบราณซึ่งอยู่ใกล้จุดขุดค้นประมาณ 25–30 เมตร โดยอิฐที่พบมีลักษณะเฉพาะของสมัยทวารวดี ภายในมีส่วนผสมของแกลบข้าวพวน นักโบราณคดีจึงสันนิษฐานว่า บริเวณดังกล่าวน่าจะเป็นโบราณสถานหรือพื้นที่ชุมชนโบราณ ซึ่งจะต้องมีการขุดสำรวจเพิ่มเติมเพื่อค้นหาหลักฐานแวดล้อมอื่น ๆ เช่น เศษภาชนะดินเผา ชิ้นส่วนโลหะ หรือร่องรอยการอยู่อาศัยของมนุษย์
สำหรับ “กลองมโหระทึก” มีต้นกำเนิดในยุคก่อนประวัติศาสตร์ ยุคโลหะสำริด อายุประมาณ 2,500–3,500 ปี เป็นส่วนหนึ่งของวัฒนธรรมดองซอนจากเวียดนามเหนือ ก่อนจะแพร่กระจายเข้าสู่ภูมิภาคเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ รวมถึงประเทศไทย โดยในระยะแรกใช้ในพิธีกรรมทางความเชื่อ และต่อมาได้พัฒนาบทบาทเป็นเครื่องประโคมในพระราชพิธีในสมัยสุโขทัย อยุธยา จนถึงรัตนโกสินทร์ การค้นพบครั้งนี้จึงนับเป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์และโบราณคดีที่ทรงคุณค่าอย่างยิ่งต่อการศึกษาพัฒนาการของชุมชนโบราณในพื้นที่จังหวัดเพชรบุรี
#กลุ่มงานสื่อสารองค์กรมหาวิทยาลัยราชภัฏเพชรบุรี
